granola!

I remember you.

The first time I see you, you’re beautiful. And quite unavailable. We meet on the street everyday, but you don’t take notice of me. Not at all. Maybe a repulsive glance or two, but always fleeting, never lasting.

The second time we meet, we’re just the same. The same eyes, lips, hair, and face. You love me as much as I love you, but there’s a forbidden desire in your kisses, so carefully hidden away.

Sometimes, we don’t meet. I have no idea where you are, or where you might be; I don’t even know how you look like. But that’s okay. I know that despite all this, you’ll find your way back to me.

Once, I kept sending you my best regards; maybe you saw red in the rain, or in your drinking water. Before I closed my eyes to sleep, I sent you a kiss along a river.

Then, one night, you dropped a coin in the street, and I chased after it, tugging at the rope at my neck, but I ran too fast and made your fur coat dirty. That night, I never saw you, or anything, ever again.

Sometimes, I hate the times when you hate me, but sometimes, I like them too. I guess that’s what I’m good at. I just know in your heart that you love me, and I love you because of that.

And because of that, I will live all the lifetimes I can live, just so I can find you and fall in love with you and be in your arms again.

Seryoso kadiri ‘yun.

JOKE LANG WAHAHA PUTANGINA MADE YOU LOOK

Jeez. Walong comment din yun ha. Sa susunod magreblog ka na lang haha.

Okay. You asked for it. Hooray for intellectual discourse. ‘Wag tayong maging Binay.

Sabi sa Kikomachine, para makapag-isip yung kausap mo, gamitin sa hangga’t makakaya ang salitang “define”. Sorry, hihiramin ko lang muna yung idea na ‘yun at gagamitin sa post na ito. [Sorry sa Taglish.]

So… Una sa lahat, Patrick Andaya, ano nga ba ang katarungan para sa’yo?

Libreng pagkain? Karagdagang benepisyo para sa mga senior citizen? Pagpapaayos sa mga ospital? Pagbibigay ng trabaho? Edukasyon?

Problema kasi sa’ting mga tao, iba-iba tayo ng pag-iisip. Sure, siguro sa mga rallyista e nagkakapareho sila sa ibang aspeto ng sarili nilang kahulugan ng katarungan, pero hindi natin maipagkakaila na hindi natin ito tuluyang makakamit dahil iba-iba ang ating gusto.

Sabi mo, noong unang panahon pa ang mga taong ‘yan. O, diba, verbatim. Ano kaya ibig sabihin niyan? Hindi siguro ako magkakamali kung sasabihin kong mangilan-ngilan na ring mga mambabatas na dating aktibista ang sumabak sa isang nakatataas na pwesto sa gobyerno. Pero kahit na anong gawin nila, kahit na anong ipagtupad nilang batas na dapat ay aayon sa kagustuhan ng mga kapwa nilang aktibista, e, gg.

GG kasi, tulad nga ng nakikita natin ngayon, meron pa ring tao sa kalsada. Kahit na anong pagbabago ang gawin ng mga taong nahalal sa puwesto na may tunay na hangarin upang tumulong, mayroon at mayroon pa ring babatikos sa kanila. Ano ba magagawa nila? Being public officials, they are open to scrutiny.

Feeling ko mas malala pang maging mambabatas kesa sa mapunta sa bahay ni Big Brother.

On to other things, sabi mo, dapat hindi ko sila pinapaalis. Waha! P.S., di ko naman sila pinapaalis. Ang punto ko lamang ay hindi maganda kung sa lahat na lang ng maliliit na bagay e may rally na nakaamba. Tapos kung may mamatay sa rally ang sisihin gobyerno. Ano ba. Sino kaya nagsimula. Hindi pa nagagawa yung batas, hindi pa na-f-finalize sa senado at sa gobyerno, may rally na agad. Sus. Ano mararating natin dyan?

Isa pa, meron na tayong sapat na teknolohiya. Meron namang Tumblr, Facebook, Twitter, etc.— mga bagong paraan upang maiparating ang ating mga saloobin tungkol sa kagaguhang tingin natin ay nangyayari sa gobyerno. Meron tayong magagawa upang matigil ang pagpunta ng mga tao sa kalsada. Bakit natin kailangang magsayang ng enerhiyang maaari naman nating ipuhunan para sa ibang makabuluhang bagay?

Hindi mga bingi at bulag ang nasa gobyerno. Naririnig nila tayo, Patrick. Sabihin mo nang wala silang ginagawa, pero pa’no nga naman natin malalaman ‘yon? Mga insider ba tayo sa Malacanang? No, we’re not. The best we can do is speculate about what they’re doing in there. ‘Wag husgahan ang mga public official ng ganun-ganun na lang. Siyempre, meron rin silang gustong maidulot sa bayan. Sinong tanga gustong malugmok sa kahirapan ang sarili niyang bansa?

So… ano? Sasabihin mo siguro, “Ang pag-r-rally sa mga kalsada ng Pilipinas ay mas may kahulugan kesa sa mga social networking site. Kailangan ng palpable na presensya ng mga tao para maiparating ang saloobin ng masa!”

No. Jesus Christ, no. We are not cavemen. Hindi natin kailangang magpakita ng ganitong klaseng pag-uugali at pag-iisip. Presensya kung sa presensya, pero sa tingin ko mas okay pa rin talaga kung gagamitin lang natin ng maayos ang mga social networking site na readily accessible sa’tin. Mas konting gulo, mas konting kalat, mas konting nagbubuwis ng buhay.

Bilang panghuli, alam ko na ako ay isang iskolar ng bayan na pinapaaral gamit ng pera ng mga mamamayan ng Pilipinas. Ngunit subalit datapwat, hindi ibig sabihin na ang tanging paraan upang maipakita ko ang aking suporta para sa pag-unlad ng aking Inang Bayan ay makisabak sa mga pag-aalsa. Alam ko ang aking responsibilidad, ngunit hindi ko pinipili ang marahas na paraan upang iparating ang aking saloobin. Bilang isang taong nakapag-aral, alam ko na maraaaaming alternatibo sa mga rally.

Siya nga pala, baka sakaling nakakalimutan natin, tao lang rin ang nagpapatakbo sa ating bansa. Nagkakamali sila, at tulad natin, gusto rin naman nilang itama ang kanilang nga pagkukulang. Bakit, sa tingin mo ba, kung ikaw ang tatakbo para sa posisyon sa gobyerno, mas magaling ka sa kanila? Ako, alam kong hindi ko mahihigitan ang mga nagawa ng mga taong ito. Wala akong alam sa pagpapatakbo ng bansa, pero sila, meron. Kaya natin sila ibinoboto kasi (sana ito lang talaga dahilan) tingin natin kaya nilang mapatakbo at mapaunlad ang Pilipinas.

Ewan ko lang ha. So, ayun. Opinions.

“A system will always tend toward greater disorder.”

Bakit kaya merong mga mga tao sa kalsada?
Bakit mayroong mga isip na patuloy sa
pag-alsa na tulad ng sa tinapay,
ngunit sa halip na magpasarap sa ating mga buhay
ay wala rin namang nagawa kundi paigtingin
ang isang labang walang mararating?

Kailan pa ba ang mga taong ‘yan?
Kailan sila matatapos?
Kailan nga ba mayuyupos na parang
sigarilyo ang kanilang mga damdaming
hinding hindi makukuntento sa makataong
pagkakamali, na kung sila rin ang magdulot ng
isang pagbabagong papalya ay sila-sila
rin lang naman ang babalik sa kalsada?

Kung kayo ba ang mabigyan ng pagkakataon,
kayo ba ay maglalakas-loob na akuhin ang
responsibilidad ng pagpapatakbo ng bansa?
O kayo ba’y tutunganga lang at maghihintay na magkamit
ng pagkakamali ang siyang nahalili ng
mga kapwang may-isip,
mga kapwang may puso,
mga kapwang may damdamin,
mga kapwang may saloobin,
na mga kaluluwang ang tanging ninanais ay isang
mapayapa at maginhawang pamumuhay?

Matulog ka na muna, Pilipinas.
Saka ka na lang gumising kapag
suminag na ang araw at wala nang
taong nagkakalat sa mga kalsada.

So I know it’s been too damn long since I wrote on this account, but I feel the need to share some thoughts. Outright shit may be written here, but whatever. Take into consideration that this was written at 2 in the morning, which is generally early for me but late for others.

So… Yeah.

I can’t remember a year with more pre-election controversy than this, and it’s not even the presidential elections. Senatorial candidates refusing intellectual discourse, local government candidates handing out 500 pesos to those whom they think are easy enough to fool. So many good and listening-worthy songs turned into unrhyming jingles that blare out from speakers as early as 7 in the morning.

Jesus Christ, Lord help us.

This is the time when we should thoroughly examine the people we elect. Now that we have the sufficient technology to scrutinize the deficiencies and accomplishments of senatorial candidates, but are we using that resource enough?

Putang ina.

What have these people done for us except siphon off the money we pay for improved infrastructures, medical benefits, and/or education?

Every day, I ride a taxi to school. And every day, I ask the opinion of the driver, opening with the line, “Election na naman.” After those three words, the taxi drivers usually do all the talking themselves, sharing their election experiences.

One of them even said, “‘Di bale na kung kurap, basta makatao.”

God help us.

Early gratification. Early rewards. That’s all we want. Easy, quick benefits; we just want to take what we need/want without any regard for the future. No matter how rich we can get, no matter how much money we accumulate, it’s all so we can have the power to procure our wants in an instant. And of course, who’s better to approach than the people who actually control how things work inside the country, or even in the local government.

But it’s weird. From my experiences, I can say that early gratification works like a drug. We get what we need first, or what we think we need. Then, as time passes, we get more and more dependent on the help we get from these people, until we get lazy and fat with ill-gotten resources or until these people get us eating out of their hands.

*sigh* Incomplete thoughts. But still, God help the Philippines. Or something like that, unless he hasn’t completely given up on us yet.

P.S. Nakakatanga. Sino maghahalal ng isang dating bilanggo na natagpuang may sala sa kasong korupsyon bilang mayor ng Maynila, at ng isang taong ni wala man lang kaalaman tungkol sa gobyerno, at ng isang taong hindi pumayag na makipagtalastasan dahil takot siyang mapahiya?

Putang ina forever. Elections. More fucked up in the Philippines.

L: PINATABA MO ‘KO.

L: HALA KA BAD KA.

L: KAKAININ KA NI VICE GANDA PAGTULOG MO.

K: NOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO

Gising. Ligo. Bihis. UP. Uwi. Kain. Aral. Tulog.

Ganyan na lang ang buhay ko ngayon. Minimal na rin ang paggamit ko ng laptop kasi na-realize ko nang kaya kong mabuhay ng wala ‘yun. (Actually nasira lang yung speakers kaya di na ko makapakinig sa mga kanta.) Mag-d-drop ako ng PE kasi hindi sapat yung energy na nabibigay ng limang oras na tulog. Naiinis ako sa ES kasi ang dali-dali ng mga plate pero kapag exam na biglang HOLY SHIT ANO YAN. Sa Math, di ko na rin trip. Ang gusto ko lang na subject ko ngayon Chem saka Comm, kahit medyo alanganin ako sa Comm dahil hindi pa sigurado kung makakapunta yung resource speaker namin para sa interview. Buti pa ang buhay-pag-ibig, masaya. Kaso feeling ko parang siya na lang kaibigan ko sa mundo. Kapag wala siya galit ako sa lahat. Parang ganun.

P.S. Wala lang. Gusto ko lang mag-rant ng Tagalog.

God damn it. Kaichou wa Maid-sama’s so unpredictably funny, it’s making me laugh at 3:45 in the morning.